De verbindende kracht van technologie, pedagogiek en veranderkunde.

Posted by

In 2013 schreef Michael Fullen het boek Stratosphere.
In het voorwoord de spannende passage: het is niet de vraag óf technologie een grotere rol gaat spelen in ons onderwijs, maar op welke wijze en op welke momenten we gebruik maken van technologie. Het zal niet alleen de vraag zijn óf de leraar voor de groep van toegevoegde waarde is, maar met name wat zijn of haar toekomstige rol is in het leren van leerlingen.

Hoe actueel is dit vraagstuk vandaag.
Dagelijks komen wij van Het Pakhuis hiermee in aanraking. Een vraagstuk dat anno 2017 nog steeds menig leraar, schoolleider en Ed-Tech aanbieder het hoofd breekt. Hoe komt het toch dat het onderwijs zo ontzettend traag en langzaam meebeweegt om technologische mogelijkheden in te zetten in de klas?

Omarmen is nodig zegt Fullan. De technologie is gewoon beschikbaar en we zouden die moeten integreren in het onderwijs, alleen al omdat onze leerlingen daarom vragen. Dat betekent, zegt Fullan verder dat we verplicht zijn aan onze leerlingen om onze rol als leraar opnieuw te definiëren.

En juist daar, bij de rol van de leraar, ligt voor ons de belangrijkste crux en de waarom achter het trage meebewegen. De leerling anno nu is de leraar op kennisnivo mbt mediawijsheid lang ontstegen. Onze leerlingen komen swipend de klassen binnen. Zijn razendsnel in het opzoeken van dingen op het net, regelen hun filmkaartjes, feestjes en vliegtickets met hun smartphones en hebben bijna 24-7 contact met hun netwerken via Snap en Insta waar ze ter wereld ook zijn.

Dat voelt voor de leraar ongemakkelijk. Is het daarom dat hij / zij des te meer vasthoudt aan dat wat was, dat wat hij / zij gewend is en wel weet?

Leraar omarm dit ongemak.

Geloof in eigen kunnen én de pedagogische dimensie. De leraar die niet meer de alwetende kennisoverdrager is maar dé zorgdrager en bewaker bij uitstek van de pedagogische dimensie. Terug naar de basis van ons vak! Ervoor zorgen dat ieder kind er mag zijn, dat talenten worden gezien en gestimuleerd worden en dat je kinderen kritisch wegwijs maakt in de ontsloten wereld waarin we nu leven. Afdalen in hun leef-, en gedachtenwereld en vertrouwen in hun leer-, en veerkracht zegt Fullen. Ze leren waar te kijken, dieper te kijken en niet vertellen wat ze gaan zien.

Dat vraagt van de leraar een aantal competenties in mediawijsheid. Fullen onderscheidt er 10. De belangrijkste vinden wij: -inzicht hebben in de medialisering van de samenleving, -zien hoe media de werkelijkheid kleuren, -devices, software en toepassingen passend gebruiken, -content creëren en doelen realiseren met media.

De leraar anno nu moet hierin interesse hebben en er zich in verdiepen. Dat kan niet anders als we elke dag weer generatie Alpha leerlingen in de klas hebben. Dat vraagt wat van onze kennis van wat kan en mogelijk is, dat vraagt gebruik te maken van de kennis van onze leerlingen, het vraagt inlevingsvermogen. En het houdt ons een ( misschien wel confronterende) spiegel voor waar we van kunnen leren.

Maar nog meer vraagt het om een mindset die niet vaststaat maar op groei gericht is. Het vraagt om lerende leraren. Een vragende leraar, een leraar die ontdekt hoe elk kind het beste leert, een leraar die minder onderwijst en zijn leerlingen aan het woord laat, een leraar die leert hoe je samen leert! En het vraagt om lef! Lef om los te laten wat middels techniek beter kan en waken om dat wat goed was te behouden.

We wensen iedereen een lerende leraar!

Leave a Reply

Your email address will not be published.